ઉત્તરસંડાના એક મહોલ્લામાં એક સમી સાંજે રોજની જેમ પાંચ-છ વૃદ્ધાઓની ઓટલા પરિષદ ચાલતી હતી.

‘તેં હેં પાનકોર, તારો જશિયો પેલું શું કહેવાય… જર્સી, અમરિકા ગયો એનું કેમનું છે?’

‘અરે, જશિયાને તો ભારે જશ! અહીં સ્કૂલમાં ભણતો ત્યારે એકડે એકથી જ મોનિટર બનેલો તે છેલ્લે સુધી. ભણવામાં એક નંબર. એ તો જરાક માર્ક્સ ઓછા આવ્યા, નહીંતર ડૉક્ટર બનત. છેલ્લે તો એ કંઈ મિનિસ્ટર-ફિનિસ્ટર બનવાનું પણ કહેતો હતો! પણ એના બાપે પચાસ લાખ રૂપિયા એજન્ટને આપીને જશિયાને અમરિકા મોકલ્યો.’

‘તેં હેં, જશિયો ત્યાં કરે શું?’

‘મેં કીધું ને કે જશિયાના નસીબમાં બહુ જશ! ત્યાં કોઈ બો મોટ્ટી હોટેલમાં મોટો જેનિટર બનીને જશિયો જલસા કરે છે!’

(સમાપ્ત)